Lise Mezunu Askere Hangi Rütbeyle Gider?
İzmir’de yaşıyorum, 25 yaşındayım ve çevremdeki arkadaşlarım bir şekilde benim “espri yapmakta profesyonel” olduğumu düşünüyor. Ama işin aslı şu: Espri yapmak, hayatın derinliklerinden kaçış için bir araç. Hem gülerken düşünmek, hem de düşünürken gülebilmek lazım. İşte böyle bir hayat felsefesiyle yaşarken, bir gün “lise mezunu askere hangi rütbeyle gider?” sorusu kafamda belirdi. Tabii ki, hemen kafamda birkaç espri yaptıktan sonra ciddi ciddi bu soruyu araştırmaya başladım. Hadi gelin, biraz mizahi bir bakış açısıyla bu konuda düşünelim.
1. Askerlik ve Rütbe: Bunu Kimse Söylemedi!
Lise mezunu olarak askere gitmek, birçok genç için bir dönüm noktasıdır. Ama rütbe konusu genellikle çok net değildir. Yani ben de uzun bir süre, “Beni hemen komutan yapacaklar mı?” diye düşünerek yürüdüm sokaklarda. Tabii ki, içimdeki “Komutan” havasını bir kenara bırakıp, gerçekçi olmak zorundaydım. Çünkü, lise mezunu askere hangi rütbeyle gider? sorusunun cevabı, aslında bambaşka bir yere çıkıyor: Er. Yani, bu sorunun cevabı basit: Er olarak gideriz.
Bir de şu var; üniversite mezunu olup da “Subay olacağım” diyenleri görüyorum, o da ayrı bir dünya. Ama lise mezunu bir genç, “Benim rütbem belli, az önce temizlik yaptım, ne yapabilirim ki?” şeklinde bir kafa yapısına bürünebilir. Hah, işte burada mizahi bir fark oluşuyor.
2. Rütbe Efsaneleri: Biri Beni Komutan Sanmıştı
Bir arkadaşım, askere gitmeden önce bana sürekli “Rütbe alırım, hemen subay olurum” diyordu. Onunla sürekli dalga geçiyordum tabii. Ama bir gün, “Bak kardeşim, senin elinde sadece lise diploması var. Subaylık ne gezer?” dedim.
Tabii ki, mizahi bir şekilde söyledim ama sonra düşündüm: Lise mezunu askere hangi rütbeyle gider? Gerçekten de bu, bir genç için büyük bir soru işareti. Neyse ki o gün geldi ve arkadaşım askere gitti. Birkaç hafta sonra, cep telefonumu açtım, mesajına bakıyorum. “Kardeşim, seni özledim, subay olacağım diyordum ama şimdilik erim” yazıyordu. O an, içimde bir kahkaha patladı.
Evet, gerçek şu ki: Lise mezunu askere genelde Er olarak gider. Rütbe, okulun türüne göre değişiyor ama genelde okuduğunuz okul ne kadar uzun olursa, o kadar hızlı rütbe atlayabiliyorsunuz.
3. İçimden Geçenler: Beni de Bir Yükseltin!
İçimde her zaman bir komutan ruhu var. Mesela, bazen arkadaşlarım da benle dalga geçiyorlar: “Abi, sen aslında gizli komutansın, doğru söyle, hangi rütbe var?” diye soruyorlar. Ben de her seferinde gülerek, “Hayır, ben aslında şefim ama şimdilik erim” diye cevap veriyorum. İçimden ise hep şunu diyorum: “Ya, keşke daha fazla okusaydım, o zaman belki subay olur, en azından biraz daha emir verebilirdim”.
Ama bir de gerçek var: Hangi rütbe olursam olayım, ben hala kendi hayatımın komutanıyım. Neyse ki, askerde biraz da olsa bu disiplini öğrenip geri dönüyoruz. Yoksa, birer er olarak kalmamız mümkün!
4. Askerde Hayat: Disiplin mi, Espri mi?
Askerde hayatı biraz da mizahi bir şekilde düşünmek lazım. Mesela, sabah 5’te kalkmak, ilk başta korkutucu olabilir. Ama sonra şunu fark ediyorsunuz: Askerde aslında hayatın ne kadar basit olduğunu. Bir yandan emir alıp, diğer yandan sürekli espri yapıyorsun… Ne kadar ilginç bir ikilik, değil mi? Hayatın bir tarafında askerlik disiplini, diğer tarafında ise espriyle başa çıkmaya çalışan bir zihin… Bu zihin, hem korkar hem güler, hem de savaşır.
Beni bu yazıyı yazarken düşündüren de buydu aslında: Lise mezunu askere hangi rütbeyle gider? sorusunun cevabı kesinlikle “Er” olsa da, rütbeler sadece askerde değil, hayatın her alanında var. Kimimiz kariyer hayatımızda subay, kimimiz de er gibi hissedebilir. Ama unutmayalım, rütbe ne olursa olsun, sonuçta her zaman “hayat” var.
5. Sonuç: Herkesin Yeri Ayrıdır
Sonuçta, lise mezunu bir genç olarak askere giderken, rütbenin “Er” olması normaldir. Ama bu sadece bir başlangıçtır. Kim bilir, belki askerde, o sert disiplinin içinde, espri yeteneğimizi geliştirebiliriz. Belki de, bu hayatın içinde, birer komutan olma yolunda ilerleyeceğiz. Ama şu kesin ki, rütbe ne olursa olsun, hayatın esprisi her zaman en önemli şeydir.
Ve bir öneri: Beni komutan yapmasalar da, ben en azından her sabah kalkarken gülerek kalkarım!