İçli köfte Türklerin mi?
Herkese merhaba! Bu yazımızda “İçli köfte Türklerin mi” hakkında bilinmesi gereken önemli noktaları ele alıyoruz.
Kayseri’de rüzgârın sokak aralarında biraz daha sert estiği bir akşamdı. Defterimi açmış, gün içinde yaşadıklarımı yazıyordum. Kalemim yavaş ilerliyordu çünkü aklım başka bir yerdeydi. Annem mutfakta içli köfte hazırlıyordu. O an evin içine yayılan koku bile bana çocukluğumu hatırlatmıştı. Ama bu sefer farklı bir şey vardı içimde: bir huzursuzluk.
Çünkü gün içinde bir arkadaşımın söylediği cümle zihnime takılmıştı: “İçli köfte Türklerin mi gerçekten, yoksa başka kültürlerden mi geldi?”
O an güldüm geçtim ama içimde bir şey kırılmış gibi hissettim. Sanki çok tanıdık bir şeyin bana ait olup olmadığını sorgulamak gibi tuhaf bir duygu.
Kayseri’de bir akşam ve mutfaktan gelen sesler
Annem tepsiyi masaya koyduğunda küçük bir sessizlik oldu. İçli köfteler altın gibi parlıyordu. Dışı incecik, içi dolu dolu… O görüntü bile insanın içini yumuşatmaya yetiyordu.
Ama ben o an yemekle değil, soruyla meşguldüm.
İçli köfte Türklerin mi?
Kendi kendime tekrar ettim bu soruyu. Sanki cevabını bulursam içimdeki huzursuzluk da geçecekmiş gibi.
Annem bana baktı, yüzümdeki dalgınlığı fark etti.
“Ne oldu yine?” dedi.
Sustum. Çünkü nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Bir yemek üzerinden bu kadar düşünmek saçma mıydı?
Ama benim için saçma değildi. Çünkü bazı yemekler sadece yemek değildir. Onlar anıdır, geçmiştir, evdir.
İlk ısırık ve geçmişe dönüş
İlk ısırığı aldığımda, dışının çıtırlığı ve iç harcının sıcaklığı dilimde dağıldı. O an gözlerim istemsizce doldu.
Çünkü birden çocukluğum geldi aklıma. Bayram sabahları, kalabalık sofralar, annemin aceleyle kızarttığı içli köfteler…
Ama o an bile zihnimde aynı soru dönüyordu:
İçli köfte Türklerin mi?
Sanki bu soru, yediğim her lokmayı biraz daha ağırlaştırıyordu.
İçimde garip bir hayal kırıklığı vardı. Sanki bir şeyin kökenini sorguladıkça ona olan bağım zayıflayacakmış gibi hissediyordum. Ama aynı zamanda merak da vardı. Yoğun, yakıcı bir merak.
İçli köfte Türklerin mi? sorusunun gölgesinde bir kimlik arayışı
O gece defterime yazmaya devam ettim. Kayseri’nin sessizliği camdan içeri dolarken, kendi iç sesim daha yüksek çıkıyordu.
İçli köfte Türklerin mi?
Bu soru aslında sadece bir yemek sorusu değilmiş gibi hissetmeye başladım. Daha derin bir şeydi. Kimlik, kültür, aidiyet…
Bir şey bize ait mi, yoksa biz ona mı alışıyoruz?
Bunu düşündükçe içimde bir sıkışma oldu. Çünkü cevaplar net değildi.
Ve ben net olmayan şeylerden hep biraz korkarım.
Arkadaş sohbeti: masada yükselen tartışma
Ertesi gün arkadaşlarımla buluştum. Küçük bir kafede, çaylarımızı içerken konu yine aynı yere geldi.
Biri “İçli köfte Türklerin mi yoksa Orta Doğu’dan mı geldi?” diye sordu.
Masada bir anda fikirler çarpışmaya başladı. Kimisi bunun tamamen Anadolu’ya ait olduğunu söyledi, kimisi daha geniş bir kültürel geçmişi olduğunu savundu.
Ben sessiz kaldım.
Çünkü içimde bir taraf “bize ait” demek istiyordu. Diğer taraf ise gerçeği bilmek istiyordu, ne olursa olsun.
O an şunu fark ettim: bazen aitlik duygusu bilgiyle değil, hisle ilgilidir.
Ve bu beni biraz korkuttu.
Çünkü hisler değişken.
İçimdeki çatışma
Eve döndüğümde uzun süre balkonda oturdum. Kayseri’nin gece havası serindi. Şehir sessizdi ama benim içim gürültülüydü.
Kendi kendime sordum:
Bir şeyin kökenini bilmek onu daha mı değerli yapar, yoksa daha mı sıradanlaştırır?
İçli köfte Türklerin mi?
Bu soru artık sadece bir merak değildi. Bir tür iç hesaplaşmaya dönüşmüştü.
Bir yandan gurur duyuyordum. Çünkü bu yemekle büyümüştüm. Diğer yandan ise belirsizlik içimi rahatsız ediyordu.
Belki de en çok şundan korkuyordum: bildiğim şeylerin düşündüğüm kadar “bana ait” olmamasından.
İçli köfte Türklerin mi? geçmişin izleri
Günler geçtikçe bu soruyu daha fazla araştırmadan düşünmeye başladım. Ama her düşünce beni başka bir yere götürüyordu.
Annemin mutfağı, babaannemin eski tarif defteri, bayram sofraları…
Hepsi bir zincir gibi birbirine bağlıydı.
Ama zincirin başlangıcını bulmak mümkün müydü?
İçli köfte Türklerin mi?
Bunu düşündükçe geçmişin aslında ne kadar karmaşık olduğunu fark ettim. Hiçbir şey tek bir çizgide ilerlemiyordu. Kültürler birbirine karışıyor, yemekler, kelimeler, alışkanlıklar zaman içinde şekil değiştiriyordu.
Ve bu düşünce beni hem rahatlattı hem de huzursuz etti.
Rahatlattı çünkü yalnız olmadığımızı hissettirdi.
Huzursuz etti çünkü “saf” diye bir şeyin olmadığını gösterdi.
Anneme sorduğum o soru
Bir akşam cesaretimi topladım ve anneme sordum.
“Anne, içli köfte Türklerin mi sence?”
Annem gülümsedi. Elindeki işi bırakmadan konuştu.
“Bizim soframızda varsa bizimdir,” dedi.
Bu cümle basitti ama içimde büyük bir şey kırdı ve aynı anda iyileştirdi.
Çünkü annem kökeni değil, yaşanmışlığı önemsiyordu.
O an gözlerim doldu. Hayal kırıklığım vardı ama aynı zamanda garip bir huzur da.
Bir cevap değil, bir his
Annemin cevabı bana kesin bir bilgi vermedi. Ama belki de ihtiyacım olan şey bilgi değildi.
Belki de aitlik, geçmişin nereden geldiğiyle değil, onunla nasıl yaşandığıyla ilgiliydi.
Yine de içimdeki soru tamamen gitmedi:
İçli köfte Türklerin mi?
Ama artık bu soru beni eskisi kadar rahatsız etmiyordu.
Boce olarak her zaman en iyi içeriği sunmak için çalışıyoruz. “İçli köfte Türklerin mi” konusunda daha fazlası için takipte kalın!
Umut ve kabulleniş
Zamanla bu düşünce bir tür kabullenişe dönüştü. Kayseri’de yürürken, sokakta bir dükkândan gelen içli köfte kokusu bile artık bana farklı hissettirmiyordu.
Eskiden içimi sıkıştıran şey şimdi bir hatıraya dönüşmüştü.
Belki de büyümek böyle bir şeydi.
Her şeyin net cevaplardan ibaret olmadığını öğrenmek.
Ve bazen en güzel şeylerin, net olmayan şeyler olduğunu fark etmek.
İçli köfte Türklerin mi?
Bu soruya artık tek bir cevap aramıyordum.
Çünkü anladım ki bazı sorular cevaplanmak için değil, insanı düşündürmek için vardır.
Son düşünce
Defterime son bir cümle yazdım o gece:
“Bazı tatlar bir millete değil, bir hayata aittir.”
Ve o cümleyi yazarken içimde garip bir sakinlik vardı.
Ne tamamen mutlu, ne tamamen üzgün.
Sadece büyümüş bir insanın sessizliği.